Maatschappelijke structuren bezorgen ons uiteindelijk torenhoge burn-out cijfers!



Vroeger versus Nu

Tot 1900

Rond 1900 waren er vnl infectie ziekten. Daardoor ontstond er een heldere en goed definieerbare situatie. De verwekker was een bacterie of virus wat van buitenaf kwam en diagnose was eenduidig.


En nu?

Door het terugdringen van infectieziekten in de aflopen 120 jaar, ontstaat nu een situatie waarbij de veroorzaker van een ziekte vaak complex is waardoor diagnose moeilijk te stellen is. Werkdruk, stress, lifestyle, bewerkt voedsel, vervuiling kunnen verschillende ziekten veroorzaken met uiteenlopende verschijnselen die vaak niet eens als ziekten worden erkend!


Maar waarom is het toch zo moeilijk om in te zien dat, het patroon aan ziekteverwekkers juist zo sterk is veranderd?!

Het idee dat een management structuur of een politieke beslissing, jouw immuunsysteem overhoop haalt en resulteert in chronische malaise, is niet bepaald voor iedereen gesneden koek. Sterker nog het roept agressie op!


Een politiek besluit kan toch niet jouw IL-6 gehalte in je bloed verhogen, met als gevolg dat in jouw hersenen het slaapcentrum wordt geactiveerd en je hierdoor chronisch vermoeid bent?

Dat is toch klink klare onzin?


Om het nog net ff erger te maken: wantrouwen is OOK een belangrijke ziekteverwekker. Punt.


De enorme toename van de huidige welvaartsziekten, waarbij de helft van de bevolking een of andere chronische aandoening heeft kan natuurlijk niet door een simpel feit verklaard worden.


Wel is duidelijk dat al die ontsteking gerelateerde ziekten met de daarbij optredende vermoeidheid, burn-out, pijnen en depressies een duidelijke relatie hebben met psychologische stress! Een van de belangrijkste psychologische stress veroorzaker is gebrek aan vertrouwen.


Verlangen naar zekerheden en controle is volkomen doorgeslagen. Alles moet geadministreerd en geprotocolleerd worden. Door al die regeltjes word men in een onnatuurlijke dwangbuis geperst waarbij men de o zo belangrijke vrijheid verliest om zelf beslissingen te nemen. Huisartsen zijn de helft van hun tijd kwijt aan administratie en als ze van protocol afwijkt wordt ze ofwel niet vergoed of zelfs uit d’r ambt gezet. De student wordt verstikt in regeltjes en studiepunten in plaats van zich wetenschappelijke te ontwikkelen vanwege administratieve protocollen.


Deze inperkingen van eigen vrijheid en verantwoordelijkheid creëren wantrouwen en controle gedrag waardoor chronische stress ontstaat. Zonder vertrouwen en eigen verantwoordelijkheid is arbeidsvreugde laag, zal stress stijgen wat uiteindelijk tot een burn-out kan leiden.


Bij burn-out zijn het niet persoonsgebonden stressoren, maar juist de maatschappelijke stressoren waar een persoon mee moet dealen. Hierdoor wordt je namelijk slachtoffer van iets waar je zelf totaal geen invloed op kunt uitoefenen, maar wel een desastreuze impact heeft op je leven.


Als een student anno nu in het voorjaar van z’n eerste jaar studie onvoldoende puntjes heeft, kun je het wel schudden! Alles is tot de millimeter geprotocolleerd! Dit, een op wantrouwen berustende externe stressor, kan je verdere leven gigantische beïnvloeden. Je moet de dwangbuis in van het protocol dat helemaal niet bij je past en waar je nul zeggenschap over hebt!


Deze onmacht en gebrek aan eigen regie over deze maatschappelijke stressoren, creëert een ware burn-out epidemie!


Zolang er geen maatschappelijke veranderingen plaatsvinden op het gebied van VERTROUWEN en EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID , zal burn-out een zeer groot probleem blijven waarbij personen die het treft of alleen aan symptoombestrijding kunnen doen of zij kan het als signaal zien om drastisch haar leven te veranderen.


Deze tekst komt uit het boek van Het Emotionele DNA door Dr Pierre Capel.





28 weergaven0 opmerkingen